«اؤدول» کیتابی اوچ پیئس دن عیبارتدیر. پیئس لرین بیری تورکیه پیئس لریندن سئچیلیب، آذربایجان تورکجه سینه چئوریلیبدیر. آما ایکی پیئس یازارین اؤز یازدیغی پیئسلردندیر.

«بیلیجی ائشک» آدلی ایلک پیئسده حیوانلار رول آلمیشدیر. اونون اصل روللارینی اؤکوز، ائششک و ایت ایفا ائدیرلر. ایکینجی پیئس «آیی» آدیندا دیر و اونون دا اصل روللارینین بیری آیی دیر. باشقا روللاریندا، آتا، آنا، اؤیرتمن و شاگیرد لر واردیلار. آمما «اؤدول» آدلی اوچونجو پیئس طنز دئییل و بیر یوخسول عایله نین کیچیک اوداسیندا اوز وئریر.

اؤدول

یازار: افشین امیری ججین

یایین ائوی: اندیشه نو

یاییم تاریخی: ۱۳۸۸

دیل: تورکجه

قیمت: ۱۰۰۰ تومان

خرید اینترنتی این کتاب

بخش وبلاگ نویسی:

۱- موضوع وبلاگ: شهرستان مشکین شهر

۲- هاست وبلاگ: آزاد{تمام سرویس های رایگان وبلاگ نویسی}

۳-زبان وبلاگ: تورکی و فارسی

۴- تعداد اثر: هر شرکت کننده در هر بخش تنها می‌تواند یک اثر به جشنواره ارسال فرماید.

۵- شرکت‌کنندگانی که سقف مورد نظر را رعایت نفرمایند، جشنواره در انتخاب آثار آنها به صورت تصادفی آزاد خواهد بود.

۶- وبلاگ های هر بخش در صورتی داوری خواهد شد که در همان بخش حداقل ۱۰ شرکت کننده وجود داشته باشد.

۷- وبلاگ های کپی شده در جشنواره شرکت داده نخواهد شد.

۸- مشخصات وبلاگ: عنوان وبلاگ،توضیحات وبلاگ

۹- بخش افتخاری: پیشکسوتان عزیز و سایر علاقمندان در صورت تمایل به صورت افتخاری هم می‌توانند در این بخش شرکت فرمایند؛ البته باید در ذیل آثار، جمله «به صورت افتخاری» قید گردد.آثار افتخاری در بخش مسابقه شرکت داده نخواهد شد.

بخش تصاویر:

موضوع تصاویر: مشکین شهر

زبان: تورکی و فارسی

شرایط جشنواره:

۱- تناسب عکس با عنوان

۲- تازگی محتوا و خلاقیت در طرح دیدگاه‌ها، تدوین و تنظیم

۳- ارسال عکس به صورت فردی و گروهی آزاد است.

۴- تصاویر در صورتی داوری خواهد شد که در این بخش، حداقل ۱۵ شرکت کننده وجود داشته باشد.

۵- تصاویر ارسالی برگشت داده نخواهد شد و جشنواره در بهره‌برداری از آنها به صورت مجموعه و کتاب آزاد است.

۶- بخش افتخاری: پیشکسوتان عزیز و سایر علاقمندان در صورت تمایل به صورت افتخاری هم می‌توانند در این بخش شرکت فرمایند؛ البته باید در ذیل آثار، جمله «به صورت افتخاری» قید گردد. آثار افتخاری در بخش مسابقه شرکت داده نخواهد شد.

بخش مقاله:

موضوع مقاله: مشکین شهر

زبان: تورکی و فارسی

شرایط مقاله:

۱- تناسب متن با عنوان مقاله

۲- تازگی محتوا و خلاقیت در طرح دیدگاه‌ها، تدوین و تنظیم

۳-استفاده از منابع معتبر و علمی همراه با ذکر منابع

۴-مقاله از حیث ساختار باید شامل عنوان مقاله، نام و نام خانوادگی محقق یا محققین، مقدمه، متن مقاله، خلاصه، نتیجه‌گیری و منابع باشد.

۵-مقالات ارسالی باید حداقل در ۸ صفحه و حداکثر ۱۵ صفحه باشد و در محیط word با قلمb zar و اندازه ۱۴ تایپ و ارسال شود.

۶- ارسال مقاله به صورت فردی و گروهی آزاد است.

۷- مقالات در صورتی داوری خواهد شد که در این بخش، حداقل ۱۵ شرکت کننده وجود داشته باشد.

۸- مقالات ارسالی برگشت داده نخواهد شد و جشنواره در بهره‌برداری از آنها به صورت مجموعه و کتاب آزاد است.

۹- بخش افتخاری: پیشکسوتان عزیز و سایر علاقمندان در صورت تمایل به صورت افتخاری هم می‌توانند در این بخش شرکت فرمایند؛ البته باید در ذیل آثار، جمله «به صورت افتخاری» قید گردد.آثار افتخاری در بخش مسابقه شرکت داده نخواهد شد.

نکته‌ای درمورد داوری:

کسانی که تمایل به داوری در این جشنواره را دارند، می‌توانند با ارسال مشخصات فردی و سکونتی خود همراه سوابق فرهنگی، هنری و تحصیلی حداکثر تا تاریخ ۳۱/۲/۱۳۹۱ متقاضی داوری در یکی از بخش‌های وبلاگ نویسی،تصاویر و مقاله شوند؛ این بخش از داوران توسط شرکت‌کنندگان انتخاب خواهند شد.

با توجه به این که بخشی از داوران جشنواره توسط شرکت‌کنندگان انتخاب خواهند شد، هر شرکت‌کننده از تاریخ ۱/۳/۱۳۹۱ تا ۵/۳/۱۳۹۱ با همان شماره همراهی که همراه مشخصاتش به جشنواره خواهد فرستاد، می‌تواند به یکی از متقاضیان داوری در هر بخش رأی دهد «از طریق پیامک به شماره‌هایی که در ذیل قید شده است».

مشخصات فردی شرکت‌کنندگان و {متقاضیان داوری}:

۱-الزامی: نام، نام خانوادگی،نام پدر، تخلص هنری،جنسیت(مرد/زن)، تاریخ و محل تولد

۲-اختیاری:میزان تحصیلات، شغل، خلاصه سوابق فرهنگی و هنری،آثار چاپ شده و درحال چاپ، و عکس

مشخصات سکونتی شرکت‌کنندگان و {متقاضیان داوری}:

۱-الزامی: آدرس پستی شامل: استان، شهرستان، شهر/روستا، خیابان اصلی و فرعی، کوچه، پلاک و کد پستی؛تلفن ثابت و همراه

۲-اختیاری: نشانی سایت، وبلاگ و ایمیل

نحوه ارسال:

شرکت کنندگان محترم و {متقاضیان داوری} آثار و {مدارک} خود را از طریق ایمیل به

{atamenyurdo@gmail.com} ارسال و یا به آدرس مشکین شهر خیابان امام کوچه بانک ملی مرکزی کافی نت آذربایجان تحویل دهند، در ضمن شماره‌های ۰۴۵۲۵۲۲۳۱۸۸-۰۹۱۴۷۰۳۴۵۴۲ خطوط ارتباطی بین جشنواره و علاقمندان خواهد بود.

زمان بندی:

شروع ارسال اثر: ۵/۲/۱۳۹۱

آخرین مهلت ارسال اثر: ۳۱/۲/۱۳۹۱

اعلام نتایج: ۱۰/۳/۱۳۹۱

نکات مهم:

۱- اخبار رسمی جشنواره غیر‌دولتی «آتامین یوردی» از طریق وبلاگ آتامین یوردی به آدرسwww.atamenyurdo.blogfa.com ارائه می‌شود.

۲- با توجه به این که جشنواره غیر‌دولتی آتامین یوردی در تبلیغات هم متکی به لطف دلسوزان و علاقمندان است فلذا خواهشمندیم برگزاری این جشنواره را از طریق قرار دادن فراخوان در وبلاگ و سایت، چهره به چهره، کامنت گذاری، ارسال ایمیل، فرستادن پیامک و … به اطلاع وبلاگ نویسان، مقاله‌نویسان،عکاسان و همشهریان برسانید.

۳- به کسانی که این جشنواره را به صورت منطقی و علمی و بدون اهانت به ادیان و مذاهب، اقوام،اشخاص حقیقی و حقوقی؛ نقد فرمایند، لوح تقدیر اعطا خواهد شد.

۴- هر شرکت‌کننده‌ای که در هر بخش و در ۳ دوره برگزیده شود، در یک دوره به عنوان داور حضور خواهد داشت.

۵- اسامی شرکت‌کنندگان در وبلاگ آتامین یوردی درج خواهد شد و عدم درج به منزله نرسیدن اثر به جشنواره است.

۶- نشانی وبلاگ‌ها و سایت‌هایی که فراخوان جشنواره را انتشار کنند، در وبلاگ انتشارات آتامین یوردی در پست مطلب جداگانه‌ای قرار داده خواهد شد.

۷- عکاسان ، وبلاگ نویسان و مقاله‌نویسان سایر کشورها با رعایت قوانین جشنواره فقط به صورت افتخاری می‌توانند در جشنواره شرکت کنند.

اطلاعات کاملتر در وبلاگ جشنواره

ایلک جیلد جوجولر، بالیقلار و قوشلارا عاییددیر. ایکینجی جیلدده مئشه، چای، داغ و ائوجیل حئیوانلاری تانیماق اولار. کیتابلار «اومود اوغلو» وریندن ائدیت اولونوب و کیتابلارین سونوندا یاخشی بیر سؤزلوک ده یئرلشدیریلیب.

حیوانلار ۱ – ۲

یازار: معصومه اژدری

یایین ائوی: آیدین

یاییم تاریخی: ۱۳۹۰

قیمت: هر جیلد ۴۰۰۰ تومن

خرید اینترنتی این کتاب

اصحاب رسانه به عنوان زبان گویای مردم در نقل کمبود ها، خواسته ها و نقطه نظرات آنها در ارتباط با جزء تا کلی ترین مسائل درگیر در حوزه ارتباط دو سویه مردم و مسئولین به ایفای نقش می پردازند. هر چند صاحبان قدرت بارها و بارها اصحاب قلم و رسانه را به دلیل پرداخت صادقانه و انعکاس ضعف ها و کم کاری ها به باد نکوهش گرفته و البته مورد کم لطفی قرار داده اند و چه بسیار کسانی که در سایه خدمت به خلق با اندیشه تعالی و توسعه همه جانبه جامعه به چوب ترد شدگی گرفتار شدند بی شک آن هنگام که زبان مستقیم و صریح نتواند استوار به نقل سخن بپردازد ضروری است که از ابزار طنز و کنایه بهره برد و چه بسیار نمونه هایی که در تاریخ این کشور توانسته اند از این راه به توفیق برسند.

تاریخ بلند آذربایجان هم از این مهم بی نصیب نماند و چه بسا خود آغازگر این راه به شمار می رود.

آنچه مردمی باشد لاجرم بر دل ها خواهد نشست، شاید غبار گذر زمان در کمرنگ شدن آن نقش یابد منتها ذهن ها و دل های کسانی که آن را باور داشته و ستایش کردند تا ابد نام ها و یاد ها را به خاطر خواهد داشت.

جوالدوز گرچه در نگاه اول یادآور یک واژه از ضرب المثل معروف و پر کاربرد «یک سوزن به خودت یک جوالدوز به دیگران» باشد ولی این واژه به تنهایی بار معنایی وسیعی در تداعی یک خاطره شیرین از مصداق ضرب المثل برای کسانی است که در اوایل دهه ۷۰ مخاطب یکی از پر فروش و موفق ترین نشریات فکاهی و انتقادی بودند.

جوالدوز ماهنامه های طنز و فکاهی از فروردین سال ۷۰ تا سال ۷۳ در ۳۶ شماره به چاپ رسید و در همین زمان اندک توانست شانه به شانه گل آقای پایتخت نشین و سایر نشریات ظنز پاسخگوی مخاطبان خود را از اقصی نقاط ایران باشد.

ویژگی متمایز کننده جوالدوز در چند محور می توان خلاصه کرد: مدیر مسئول و صاحب امتیاز زن، محل چاپ و انتشار تبریز، قلم بدستان حاذقی که نه تنها آنروز بلکه امروز هم مشارکت در جوالدوز را برای خود توفیقی می دانند که توانست به عنوان یک متیاز در کارنامه کارشان بدرخشد.

انچه در زیر می آید بازگشتی به پیش از یک دهه قبل و پرداختی در خصوص کم و کیف تولد تا توقف جوالدوز است.

خانم زهره وفائی مدیر مسئول نشریه جوالدوز تجربه کار در میدان روزنامه نگاری را به ۱۲- ۱۰ سالگی و روزنامه نویسی مدرسه مرتبط می داند که بعد ها به عنوان معلم سعی در زدودن جهل از ذهن و باور نوباوگان جامعه داشت و سال ۶۳ به خاطر فرزندان خود و اولویت قرار دادن زندگی بر کار از آموزش و پرورش استعفا داده و شروع به نوشتن می کند و چندی بعد در می یابد که امکان چاپ همه مطالب طنز خود را نمی یابد و به فکر انتشار یک نشریه طنز و فکاهی در تبریز می افتد. سال ۶۳ درخواست ان را به اداره ارشاد می دهد و سال ۶۹ مجوز فعالیت و انتشار خود را می گیرد و فروردین ۱۳۷۰ همزمان با عید نوروز و فطر اولین شماره خود را راهی دکه ها می کند. اسم انتخابی چوالدوز بود که در مجوز جوالدوز نوشته شده بود و اغلب در ۳۶ صفحه بسته به وسع مالی چاپ می شد.

خانم وفایی در تصریح چگونگی جمع شدن هئیت تحریریه می گوید : “جمع آوری کادر خیلی سخت بود و پیدا کردن این تعداد طنز نویس و کاریکاتوریست کار آسانی نبود ولی از شماره ۴ و ۳ ، جوالدوز جای خود را یافت و خیلی ها به جمع ما پیوستند”.

مدیر مسئول جوالدوز متواضعانه نقش این نشریه را در تربیت و پرورش استعداد رد می کند و تاکید می کند : “هر کسی در جای خود فعال بود و درست نیست بگویم کسی از جوالدوز کار خود را شروع کرده هر چند آن زمان فارسی نویس کم بود و در ابتدا تنها ۴ صفحه تورکی داشتم که بعدا از تهران خواستار حذف بخش تورکی شدند. با مرور زمان و توسعه گستره توزیع از استان ما به استان های همجوار وتهران نویسندگان زیادی از اقصی نقاط کشور برای ما مطلب ارسال می کردند.

ما مشترکی داشتیم که ۷۰- ۶۰ نسخه می گرفتند و در بوشهر توزیع می کرد، استقبال خوبی را شاهد بودیم طوری که اصلا برگشتی نداشتیم و حدود ۶۰۰۰ تیتراژ ثابت ما بود که از آن مقدار ۳۰۰۰ فقط برای تهران بود که در خود تهران با ارسال زینگ ها چاپ می شد و مابقی در تبریز و استان های مجاور چاپ و توزیع می شد”.

وی دلیل استقبال را مردمی بودن جوالدوز می داند که تا پایان راه هم مردمی مانده است . وفایی اشاره می کند: “علی رغم مشکلات مالی که در کار مطبوعات حرف اول را می زند ، ما قیمت را در مقایسه با سایر نشریات آن زمانی خیلی پایین می زدیم تا قشر کم درآمد و خصوصا دانشجویان بهتر از آن استفاده کنند”.

خانم وفائی معتقد است سیر و چارچوب کلی جوالدوز از شماره اول تا آخر چندان تغییر محتوی نداشته است ، هر چند همیشه سعی کرده تا از مشورت و نظر صاحبان قلم و اندیشه برای بهبود کار بهره بیرد.

از او راجع به سختی های گرفتن مجوز تا انتشار یک نشریه طنز و فکاهی می پرسم که پاسخ می دهد: “طی مراحل مجوز و مصاحبه مشکل آنچنانی نبود منتها بعد از انتشار که به بعضی ها برخورده بود همان کسی با من مصاحبه کرده بود گفت اگر ما مجوز را صادر کردیم به این دلیل بود که خوب یک زن است و حتما بعد از مدتی خسته می شود و کنار می گذارد”!!

وفایی ادامه می دهد : “خیلی ها معطل ارشاد نمی شدند و حضوری به دفتر می آمدند و از مطالب خرده می گرفتند روی هم رفته کار کردن توی محیط هی کوچک دشوار تر است. حتی بقال محله هم به خاطر اینکه از گران فروشی و کم فروشی بقال ها نوشته بودیم نگاه چپ به من می کرد”.

سر دبیر جوالدوز کار مطبوعاتی را به بندبازی تشبیه می کند که قرار است همه حواشی و جوانب کار در تمام ابعاد قضیه راضی نگه داری و مطمئنا هر چقدر بتوانی خود را روی بند نگه داری موفق تری.

او خرده گرفتن بعضی را به کارش بی دلیل می شمرد و می افزاید:” شاید بعضی ها بگویند که جوالدوز با تمام تلاشش در شماره ۳۶ متوقف شد اما من معتقدم این توقف چیزی مثل رسیدن به چاه در یک مسیر است اگر به راهت ادامه ندهی هیچکس به تو خرده نمی گیرد. اینکه در اوج توقف کنی یک موفقیت محسوب می شود .انتشار دوره ای یک نشریه بیشتر عمر است، کم و زیاد بودنش مهم نیست مؤثر بودن مطرح است”.

وی در ادامه خاطره ای نقل می کند که شنیدن آن خالی از لطف نیست . ظاهرا وفایی در جواب یکی از اهالی باسابقه مطبوعات استان ، گفته بود اگر محطاطانه تر و مصل ما ادامه می دادید ، الان به شماره ۱۰۰ رسیده بودید ، گفته بود : “شما یک شهید ۱۹ ساله را در نظر بگیرید که چقدر ارج و قرب دارد و حتی اسمش را روی خیابان ها می گذارند ، اما پیران ۹۰ ساله ای هم هستند که در خانه سالمندان فراموش شده اند “.

زهره وفائی از عملکرد سه ساله جوالدوز راضی است و راضی تر به این دلیل که درگیر زد و بند ها نشده و فارغ از بسیاری از مسائل به کار خود ادامه داده است و هرگز دنبال قیل و قال نبوده و در اوج و بدور از آلودگی برخی مسائل به کار خود پایان داده است.

وقتی علت توقف انتشار را جویا می شویم ، می گوید : “نشر نا مرتب دلیل لغو پروانه عنوان شد هر چند تعطیلی نشریه فراغت وقت بیشتر من شد طوری که اغلب کتاب ها و مطالبم را پس از آن دوره نوشته ام.

پس از تعطیلی جوالدوز واکنش ها خیلی زیاد متفاوت بود و بسیاری ناراضی بودند بعد ها درخواست چند نشریه وحتی کانون طنز نویسان را دادم ولی تا به امروز خبری نشده است”.

وی ادامه می دهد : “نزدیک ۳۰۰ کاریکاتوریست اعم از هنرجو و مربی در پایان کار با ما همکاری داشتند که همه را تحویل واحد هنری تبلیغات اسلامی دادم و کانون کاریکاتوریست های فعلی نتیجه همت و حمایت همان کاریکاتوریست های جوالدوز است”.

وی خاطره خوبش را در آخر روز کاری خلاصه می کند و اینکه در نقاط دور و نزدیک شاهد مطالعه جوالدوز توسط هموطنان بوده است و اینکه به خاطر خیلی نامه های رسیده در روز یکبار مجبور به خالی کردن صندوق پستی بودند. وی در ادامه می گوید: “از اینکه توانسته بودیم اعتماد و اطمینان مردم را جلب کنیم ارزشمند بود و به نظر من امتیاز بزرگی برای یک نشریه است و لازم نیست حتما در یک جشنواره مدال بیاوری تا موفق جلوه کنی”.

جوالدوز و خانم وفایی بارها در نمایشگاه مطبوعات حضور داشته اند. دست بر قضا همیشه یا روبرو و یا در کنار گل آقا بوده اند. اما استقبال مردم بسیار خوب بوده است و به نظر خانم وفائی این مثل نشان از این واقعیت دارد که ماحصل تلاش ما با وجود مشکلات و کمبود ها نمودی کمتر از گل آقا نداشته است.

او معتقد است امروزه نیز جای خالی یک نشریه طنز و انتقادی در استان و آذربایجان احساس می شود.

جالب است بدانید در ابتدا پدرش دید خوبی به عاقبت کار روزنامه نگاری نداشته است اما او با همسرش مصمم بر تلاش خود ادامه داده است. حتی وقتی به خاطر تایید مجوز نشریه کیک خریده و به خانه رفته بود ، پدرش گفته بود این که جشن گرفتن ندارد . عاقبت روزنامه نگاری ترور یا زندان است !!

خانم وفائی بر این باور است که نشریات خوب و بد در حال حاضر به مدد فضای جامعه و تکنولوژی فراوان است اما ویژگی خاص و متمایز کننده آنها موقعیت شناسی اصحاب آن در مقاطع مختلف زمان خواهند بود و درک زمان و موقعیت اصلی ترین راز موفقیت کار مطبوعاتی است که نسبت به آن مقطع نوشته شود.

بدون شک می توان خانم وفایی را اولین مدیر مسئول نشریه طنز انتقادی در ایران دانست . حتی با کمی تحقیق شاید معلوم شود که وی اولین مدیر زن نشریه طنز در جهان است . گویا در زمان انتشار نشریه یکی از محققین مطبوعاتی به تبریز آمده و با همین عنوان با او صحبت کرده بود. وی گفته بود ، با سابقه ای که من از تبریز در زمینه مطبوعات طنز سراغ دارم دقیقا منتظر بودم تا در تبریز چنین اتفاقی بیفتد .

 افخم ابراهیمی  – آفتاب آذربایجان

بو کیتابی داها بوتونله‏ دن، ایشله ‏نن شکیللر و نوتلاردیر. آیریجا کیتابدا گلن جدول‏لر اونون بحثلرین داها آرتیق و راحاتجاسینا اوخوجویا یئتیریر. کیتابین بحثلری‏نین تخصصی اولدوغونا رغمن موسیقیده چالیشمایان اینسانلار دا کیتابی اوخوماقلا اؤز بیلدیکلرین آرتیرا بیلرلر.

موغام تاریخی

یازار: پروفسور رافیق ایمرانی

کؤچورن: مجید تیموری فر

یایین ائوی: اختر

یاییم تاریخی: ۱۳۹۰

قیمت: ۶۵۰۰ تومن

خرید اینترنتی این کتاب

نزدیک به سه هزار سال پیش بزرگترین مدرسه عالی دوره ایلخانیان در ربع رشیدی شهر تبریز بر پا بوده است و شیوه آموزشی آن بسیار مشابه نحوه آموزش امروزی بوده است. جلب دانشمندان و دانش طلبان از اقصی نقاط جهان از جمله هند، چین، مصر و شام و تأمین امکانات رفاهی آنان همه از ویژگی هایی است که موجب شده تا ربع رشیدی به عنوان یک مجتمع علمی و آموزشی بین المللی شناخته شده و معرفی گردد. از دیگر امتیاز های این مجتمع آموزشی کتابخانه عظیم ۶۰ هزار جلدی و تشویق دانشجویان برای نگارش کتاب در زبان های گوناگون بوده است که با نمونه های پیشرفته در حال حاضر قابل مقایسه است.

تأسیس نخستین مدرسه به سبک نوین

در دوران قاجار جنگ های ایران و روس به وقوع پیوست که با شکست ایرانیان و از دست رفتن بخش زیادی از ایران همراه بود. این شکست باعث شد تا معدودی از دولت مردان دلسوز و فرهیخته جامعه آن روز به ریشه یابی این شکست پرداخته و در آخر بی هنری ایرانیان از دانش و فن آن روزگار و فاصله زیاد آنها با پیشرفت های روز را دلیل این پیش آمد و تنها راه نجات از این عقب ماندگی را تکیه بر علوم جدید دانستند. همین امر زمینه ساز تحول در آموزش کشور تلقی می شود.

اولین مدرسه به سبک جدید که یک کلاس درس بیشتر نداشت ۱۹ سالی پیش از پیروزی مشروطه طلبان در تبریز و به همت میرزا حسن خان رشدیه به سال ۱۳۰۰ هـ . ق در یکی از مساجد محله ششگلان تبریز تاسیس شد. رشدیه با سفر به بیروت، مصر و استانبول با مدارس آنان آشنا شده در شیوه جدید شاگردان الفبا را در مدت کمتری از یکسال می آموختند و در آن پیش تخته وجود داشت.

توسعه و تعدد مدارس به سبک نوین و جایگزین شدن آنها به جای مکتب خانه ها کار آسانی نبود و معاندان و کهنه پرستان آن زمان ایجاد و گسترش مراکز و مدارس را موجب ترویج بی دینی و اشاعه فساد دانسته و به تخریب مدارس می پرداختند. این تلقین های سوء موجب مخالفت اکثریت مردم با تحمیل فرزندانشان در مدارس جدید گردید و در باور عام معلم خانه یا مدرسه در یک ردیف و هم تراز با میخانه و فحشا خانه قرار داشت.

دارالفنون تبریز دومین مرکز آموزش عالی کشور

۲۵سال پس از تاسیس دالفنون تهران زمانی که هنوز نام مدرسه با نفرت و بدنامی برده می شد در اواخر ۱۲۹۳ هـ . ق مدرسه دولتی به دستور ناصر الدین شاه در تبریز ولیعهد نشین و مقر مظفر الدین میرزا تاسیس شد و ۴ نفر از اساتید دالفنون تهران برای بر پایی مدرسه عالی تبریز انتخاب شدند تا علم طب و شیمی و علم توپخانه و علم پیاده نظام و زبان فرانسه و علوم ریاضی را در مدرسه دولتی دایر نمایند. ریاست دالفنون را میرزا جواد خان سرتیپ که رئیس تلگرافخانه هم بود بر عهده گرفت و همان دروس دالفنون تهران در اینجا نیز تدریس می شد و اغلب استادان از فارغ التحصیلان دارالفنون تهران بودند. شاگردانی که برای ادامه تحصیل در این مدرسه پذیرفته می شدند علاوه بر شرایط خاص باید معلومات مقدماتی و ابتدایی را می داشتند. دارالفنون نخستین مدرسه دولتی بود و بی شک حمایت دولت سبب بقای آن بوده است.

از ۱۲۹۳- ۱۳۱۰ به مدت ۱۸ سال مدرسه نامبرده به نام مدرسه دولتی و یا دارالفنون شناخته می شد و در این مدت ابدا تعطیلی نداشته و فارغ التحصیلان بسیاری از این مدرسه وارد خدمات لشکری و کشوری گردیدند.

دارالفنون تبریز در سال ۱۳۱۱ هـ . ق در کنار فعالیت های آموزشی موفق به انتشار نشریه با عنوان ورقه شد که می توان آن را نخستین نشریه دانشگاهی تبریز نامید. این نشریه به مدیریت ایرج میرزا که معاونت مدرسه را نیز بر عهده داشت منتشر شد و حیات دارالفنون تبریز وارد مرحله جدیدی از پیشرفت و شکوفایی گردید چرا که از این طریق می توانست با افکار عمومی و جامعه ارتباط یابد.

در سال ۱۳۱۱ هـ . ق پس از فراز و فرود ها و یک وقفه کوتاه و به دنبال دیدار مظفر الدین میرزا مدرسه دوباره افتتاح گردید و میرزا محمد ندیم باشی به دستور وی ریاست مدرسه را بر عهده گرفت و تا سال ۱۳۱۴ هـ . ق به فعالیت خود ادامه داد این دوره از حیات از دارالفنون پربار بود و بنا به امیر نظام گروسی پیشکار آذربایجان که سهم بسزایی در تداوم و استمرار بقای دارالفنون تبریز داشته بنام مدرسه مبارکه مظفریه نامیده می شد.

چاپخانه موجود در دارالفنون مکانی بود که میرزا محمد ندیم باشی روزنامه “ناصری” و میرزا محمد حسین رشدیه که خود از مدرسین دارالفنون تبریز بود کتاب درسی “وطن دیلی” را که در مدرسه های جدید به دانش آموزش دوره ابتدایی تدریس می شد در این چاپخانه به چاپ رساندند. ریاست مدرسه مظفریه تا موقع حرکت و عزیمت مظفر الدین شاه از تبریز به تهران با میرزا محمد ندیم باشی بود که به واسطه همراهی با شاه در این سفر ریاست مدرسه و روزنامه به میرزا جهانگیرخان ناظم الملک سپرده شد که خود اهل فضل و ادب بود.

بعد ها به دلیل پاره ای از مسائل داخلی مدرسه فعالیت آن تحت الشعاع قرار گرفته و روزنامه ناصری خبر از پاشیدگی و اختلال مدرسه می دهد.

۱۱سال پس از تحصیل دارالفنون تبریز در صدر مشروطیت میرزا فرمانفرما والی آذربایجان تصمیم به گشایش آن می نماید. اما متاسفانه با وجود تلاش های فراوان او و هم فکرشان این تصمیم عملی نمی شود.

از بزرگان فارغ التحصیل دارالفنون تبریز

میرزا اسماعیل خان ممتاز الدوله مدت زیادی در سفارتخانه ایران در استانبول مشغول خدمت بود در اوایل صدارت سلطان عبدالمجید میرزا عین الدوله به تهران آمد و در دستگاه وی به مترجمی مشغول شد و قانون دادگستری را از ترکی عثمانی ترجمه و دولت با تصویب شاه اجرای آن را اعلام نمود. در دوره اول مجلس شورای ملی وکیل گردید و در موقع و به توپ بستن مجلس، او رئیس مجلس بود پس از فتح تهران در ۱۳۲۷ هـ . ق به تهران آمد و از طرف مردم آذربایجان وکیل گردید و در ۱۳۲۹ هـ . ق رئیس مجلس شد و بعد ها در کابینه میرزا محمد علی خان علاء السلطنه وزیر عدلیه شد.

دکتر جلیل صبوری ملقب به ناصر الحکماء مدت ۵۰ سال در تبریز طبابت کرد و مدتی رئیس برهه ای حساس ریاست فرهنگ آذربایجان را بر عهده داشت وی در تمام طول عمر خود خدمات ارزنده ای به جامعه تبریز و آذربایجان نموده است.

دارالفنون تبریز در کجا قرار گرفته

خیابان شهید مدنی (دارایی) بیش از ۱۰۰ سال است که عمارت دارالفنون تبریز را در خود جای داده است. به واقع محدود افرادی از این حقیقت آگاهند که ساختمان فرسوده و قدیمی واقع در این خیابان در کنار بساط همیشه دایر کبابی ها و جیگرکی ها همان دارالفنون پر قدمتی است که نخستین سنگ بنای فرهنگ این شهر را گذارده است.

امروز نه از تابلوی سر در دارالفنون خبری هست و نه از شور و شوق فزاینده آن روز های مدرسه و نه از چاپخانه دارالفنون و تنها تابلوی زنگ زده بنیاد دانش آموز و تولیدی کفش بر آن خودنمایی می کند.

ساختمان عملا در حال تخریب تدریجی است. کلاس های درسی آن روز ها جای خود را به فروشگاه بنیاد دانش آموز و کارگاه کفاشی داده، حیاط ساختمان هم به متروکه ای از زندگی بدل گشته است.حال آنکه دارالفنون تهران ….

کارشناس میراث فرهنگی استان مساحت این ساختمان را ۱۲۸۰۰۰ متر مربع عنوان کرده می افزاید، کل ساختمان در حال حاضر آموزشی و پرورشی است و تعمیرات جزئی توسط سازمان صورت گرفته و قرار است پس از مرمت کاربری آموزشی به آن داده شود.

آقای کبابی مدیر فروشگاه بنیاد دانش آموز که خود از علاقه مندان میراث فرهنگی است می گوید طبقه همکف این ساختمان در اختیار بنیاد اولیاء و مربیان وابسته به آموزش و پرورش است. وی در خصوص پیشینه ساختمان پرس و جو کرده و به این نتیجه رسیده است که ساختمان که زمانی چاپخانه بوده و در یک برهه ای از تاریخ هم از زیر زمین آن به عنوان زندان استفاده می شده است و بعد ها به خاطر آب گرفتگی و کشته شدن چند تن از زندانیان محل زندان تغییر می کند.

آقای کبابی اجازه می دهد تا زیر زمین را هم ببینیم که در حال حاضر پر از نخاله و خاک است و دیوار ها و طاق آجری کم نظیر آن در حال تخریب است وی می افزاید اگر میراث فرهنگی این ساختمان را مرمت و احیا کند پتانسیل خوبی برای گردشگری دارد.

پس از تلاش فراوان برای یافتن مسئول و فرد مطلع از سابقه و مالکیت ساختمان مسئول بخش حقوقی اداره کل آموزش و پرورش استان پاسخگوی سوالم بوده و ضمن بی اطلاعی از سابقه و کارکرد ساختمان مذبور عنوان می کند من تنها در این حد می دانستم که این ساختمان زمانی چاپخانه بوده است.

وی با رد این قضییه که مالکیت ساختمان متعلق به آموزش و پرورش است تصریح می کند، طبقه دوم شخصی است و به شرکت تولیدی فروخته شده است و طبقه اول تحت مالکیت سازمان دارایی و امور اقتصادی استان است نه آموزش و پرورش!

تا اینجا که ما بررسی کردیم ساختمان دارالفنون متولی مشخصی نداشته و هر اداره، دیگری را مسئول و مالک معرفی می کند.

پی گیری و طی مراحل طاقت فرسای اداری سازمان دارایی و امور اقتصادی برای مشخص کردن مالکیت ساختمان چندین روز به طول می انجامد و سرانجام هم اطلاعات خاصی به دستمان نمی رسد .

آیا حق این ساختمان که قسمت عظیمی از تاریخ تبریز را به دوش می کشد این است و آیا کسی از مردم و یا مسئولان خبر از متولی دقیق آن دارد ؟ به جاست که سازمان میراث فرهنگی قبل از اینکه این ساختمان هم به طور کامل از بین برود تحقیق کاملی روی آن انجام داده و جلوی این تخریب تدریجی را بگیرد .

منبع : ماهنامه آفتاب آذربایجان

بیشتر بدانید : کتاب دارالفنو تبریز، نوشته استاد سرداری نیا

آتالار سؤزونون کؤکو و منشایی

یازار: بهروز ایمانی

یایین ائوی: یاران

یاییم تاریخی: ۱۳۸۹

قیمت: ۵۰۰۰ تومن

خرید اینترنتی این کتاب

«داشلار دانیشیر…» کیتابیندا اوتای آذربایجانین کندلرینده و چئشیدلی منطقه لرینده اولان بو داشلاردان بحث اولونور. آت و قوچ شکلینده اولان داشلار، یازیلی داشلار، رسیم چکیلمیش و رسیم قازیلمیش داشلار و بیر چوخ تاریخی اؤنمی اولان داشلارین توضیحین، شکلین و یئرلرینین آدرئسین بو کیتابدا گؤره بیلرسینیز. کیتابین اؤن یازیسی و ایلک فصلی بیلگی وئریجی و اوخومالیدیر.

داشلار دانیشیر…

یازار: راسیم افندی اف

کؤچورن: م. آرش

یایین ائوی: آیدین

یاییم تاریخی: ۱۳۸۹

قیمت: ۲۵۰۰ تومن

خرید اینترنتی این کتاب

به گزارش سایت یورد – کتاب «دونیا اوشاق ناغیللاری» ترجمه ای از بیش از ۲۵ داستان ادبیات کودک و فولکلور از بیش از ۱۵ کشور دنیا از جمله روسیه، دانمارک، آذربایجان، فرانسه، ازبکستان، داغستان، اسکاتلند، ترکیه، ویتنام، کره، گرجستان، استونی، چین و … می باشد. این کتاب به همت «حسن اومود اوغلو» و «معصومه اژدری» ترجمه و از طرف انتشارات دنیزچین منتشر شده است.

کیفیت چاپی کتاب بسیار مناسب و داستانها دارای تصاویر مرتبط هستند. کودکان با خواندن این کتاب می توانند با فرهنگهای کشورهای مختلف آشنا شده و علاوه بر سرگرم شدن باعث یادگیری آنها نیز شود.

این کتاب در ۷۴ صفحه رنگی و با قیمت ۵۵۰۰ تومان عرضه شده است.

«واله شیری» بو گونلر آذربایجان تورکجه‏ سینده حیکایه یازانلارین ایچینده اؤزون ان چوخ ایشله‏ ین یازار تانیتدیریر. بو یازاردان قاباق ایللر «سوس» و «آیاق یالین اوخو» آدلی ایکی کیتاب ایشیق اوزو گؤرموشدو و «من، گون، سن…» و «ساللاق کؤلگه‏ لر» آدلی داها ایکی کیتابی یاخینلاردا ایشیق اوزو گؤره‏جک.

واهیمه

یازار: واله شیری

یایین ائوی: یاز

یاییم تاریخی: ۱۳۹۰

قیمت: ۲۵۰۰ تومن

سفارش اینترنتی این کتاب